«Ελληνικές φράουλες, κατακόκκινες, όπως το αίμα των σκλάβων που τις καλλιεργούν». Έτσι θα έπρεπε να γράφουν οι ταμπέλες πάνω από τα λαχταριστά κουτιά με τις φράουλες Μανωλάδας που βρίσκουμε στα γνωστά μας σούπερ μάρκετ, αλλά και στα ράφια των αντίστοιχων καταστημάτων σε διάφορες χώρες του «αναπτυγμένου» κόσμου. Η υπόθεση δεν είναι καινούργια, το πρόσφατο, όμως, περιστατικό με τον πυροβολισμό και τον τραυματισμό μερικών από τους εκατοντάδες δούλους μετανάστες που εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες στους Made in Greece φούρνους αερίων – θερμοκήπια της Μανωλάδας, έχουν ευτυχώς κάνει το γύρο του κόσμου και έχουν ξεσηκώσει την οργή της κοινής γνώμης.
Θα αναρωτιέστε, αφού παντού γράφουν γι’ αυτό, τι θέλω τώρα κι εγώ και επαναλαμβάνω τα ίδια. Όχι, δεν έχω σκοπό να επαναλάβω τα ίδια. Θα πω κάποια πράγματα που θα μπορούσε, ίσως, να πει ο Λιεντού, από το Μπανγκλαντές, ένα από τα θύματα – ήρωες αυτής της ιστορίας που μαζί με δεκάδες άλλους απλήρωτους συναδέλφους του διεκδίκησε τα αυτονόητα: τα δεδουλευμένα και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Αυτά που πιθανώς έχει στερηθεί σε όλη του τη ζωή. Γιατί ο Λιεντού δεν άφησε τον παράδεισο για να έρθει στην κόλαση. Αν είχε μείνει στη χώρα του, θα μπορούσε να είχε χάσει τη ζωή του ή και όλη του την περιουσία στις καταστροφικές πλημμύρες που μαστίζουν διαρκώς τη χώρα. Ή να ήταν ένας από τους εκατοντάδες νεκρούς σε μια από τις τακτικές πλέον πυρκαγιές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης – εργοστάσια παραγωγής ρούχων που φέρουν τη μάρκα γνωστών πολυεθνικών εταιρειών που εμπορεύονται και στη χώρα μας.
Και τίποτα από τα παραπάνω να μην είχε συμβεί, ο Λιεντού είναι σίγουρα ένας από τα 150 εκατομμύρια ανθρώπους από το Μπανγκλαντές, θύματα της φορο-αποφυγής μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών που εκμεταλλεύονται τα φτηνό εργατικό δυναμικό της χώρας για να παράγουν υπερκέρδη χωρίς να πληρώνουν γι’ αυτά τους αντίστοιχους φόρους. Σύμφωνα με έκθεση της ActionAid, η H&M, μια από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις με ετήσιο τζίρο 21 δισ δολάρια (μεγαλύτερο από τον ετήσιο προϋπολογισμό ολόκληρου του Μπανγκλαντές), πλήρωσε στη χώρα μόλις 72 δολάρια φόρο (!) αν και το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής ρούχων της γίνεται εκεί.
«Είμαστε μάγκες και δεν θα πάρετε ούτε σεντ»! απήντησαν στο δίκαιο αίτημα των εργατών οι ένοπλοι επιστάτες των θερμοκηπίων της Μανωλάδας. Την ίδια απάντηση δίνουν καθημερινά δεκάδες πολυεθνικές εταιρείες που φοροδιαφεύγουν στους κατοίκους των χωρών που εκμεταλλεύονται με την ανοχή των κυβερνήσεών τους.
Αυτό που δεν έχουν σκεφτεί είναι ότι εμείς οι καταναλωτές είμαστε πιο μάγκες! Κι αν θέλουμε, μπορούμε να μην ξοδέψουμε ούτε σεντ για τα προϊόντα τους.
